ποιος πρέπει να παρέχει τα δεδομένα του διαβατηρίου για έπιπλα ιδιωτικής ετικέτας

Τι πρέπει να κάνετε συγκεκριμένα

Τι αναμένεται από εσάς

Όποιος κάνει έπιπλα να κατασκευαστούν από τρίτο μέρος και τα διαθέτει στη συνέχεια στην αγορά με δικό του σήμα, θεωρείται κατασκευαστής για αυτά τα έπιπλα. Αυτό είναι ένα από τα κύρια σημεία της ESPR: όχι αυτός που φυσικά κατασκευάζει το έπιπλο φέρει τις υποχρεώσεις του άρθρου 27 της ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781), αλλά αυτός του οποίου το όνομα ή το σήμα είναι στο προϊόν. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το ποσοστό εμπλοκής στο σχεδιασμό ή την παραγωγή. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτόν τον περιορισμό βρίσκονται στο πώληση με δικό σήμα — ποιες υποχρεώσεις έχω;.

Συλλογή και σύνθεση δεδομένων

Το άρθρο 27 καταθέτει στον κατασκευαστή την ευθύνη να διασφαλίσει ότι το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος υπάρχει και είναι σωστό, ακόμη και αν τα πραγματικά δεδομένα παραγωγής προέρχονται από έναν προμηθευτή. Για μια εταιρεία με 10 έως 100 υπαλλήλους, αυτό σημαίνει συνήθως ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος — συχνά στις αγορές ή στην ποιότητα — που να ζητά τεχνικές προδιαγραφές, σύνθεση υλικών και πληροφορίες προέλευσης από το εργοστάσιο, να ελέγχει την πληρότητα και να τις διαβιβάζει στο μέρος που συναρμολογεί το διαβατήριο. Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα για τα υλικά γιατί "το εργοστάσιο το χειρίζεται", διατρέχει τον κίνδυνο να δημοσιεύσει ένα διαβατήριο χωρίς κάποιον στην ίδια εταιρεία να έχει ελέγξει αν το περιεχόμενο είναι λογικό.

Διασφαλίστε ότι ο προμηθευτής συμμετέχει

Το άρθρο 38 της ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) περιγράφει απαιτήσεις για τους φορείς της αλυσίδας εφοδιασμού: όποιος προμηθεύει εξαρτήματα, υλικά ή ημιέτοιμα προϊόντα, πρέπει να διαθέσει τις πληροφορίες που απαιτούνται για να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις του προϊόντος. Αυτό επηρεάζει άμεσα το private label, καθώς το εργοστάσιο που κατασκευάζει το έπιπλο για σας είναι συχνά το μόνο μέρος σε αυτήν την αλυσίδα που έχει πραγματικά τα δεδομένα προέλευσης — ξύλο, σύνθεση κόλλας, επιστρώσεις, προέλευση του μετάλλου σε ένα πλαίσιο. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει βάση στο συμβόλαιο αγοράς ή στην αλληλογραφία με το εργοστάσιο για να ζητήσετε αυτές τις πληροφορίες και να τις λάβετε εγκαίρως. Χωρίς αυτή τη συμφωνία, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να καθυστερήσουν τα δεδομένα, να είναι ατελή ή να μην είναι καθόλου διαθέσιμα όταν πρέπει να δημοσιευθεί το διαβατήριο.

Διασφαλίστε ότι το διαβατήριο συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις μορφής και περιεχομένου

Το άρθρο 10 του ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) θέτει απαιτήσεις για τη μορφή και το περιεχόμενο του ίδιου του ψηφιακού διαβατηρίου προϊόντος: ποιες κατηγορίες δεδομένων πρέπει να περιέχονται, πώς συνδέεται ο φορέας δεδομένων με το προϊόν, και πώς ρυθμίζονται η προσβασιμότητα και η ενημέρωση. Για έναν πωλητή ιδιωτικής ετικέτας, αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί να έχετε ένα αρχείο pdf με προδιαγραφές κάπου — τα δεδομένα πρέπει να φτάσουν στη σωστή δομή και να συνδεθούν με έναν φορέα δεδομένων στο ή κοντά στο προϊόν. Αυτό είναι συνήθως το μέρος όπου μια πλατφόρμα όπως η furnipas.eu αναλαμβάνει την εργασία, αλλά τα υποκείμενα δεδομένα πρέπει πρώτα να φτάσουν στον κατασκευαστή (σε αυτήν την περίπτωση: τον πωλητή ιδιωτικής ετικέτας).

Πού πάει στραβά στην πράξη

Ένας αριθμός καταστάσεων εμφανίζεται συνεχώς στην πράξη στην αγορά ιδιωτικής ετικέτας.

Το εργοστάσιο παρέχει ένα τεχνικό φύλλο δεδομένων, αλλά όχι τα δεδομένα που χρειάζεται το διαβατήριο. Ένα έγγραφο προμηθευτή με κατηγορίες ακαμψίας και διαστάσεις δεν είναι αυτόματα το ίδιο με τη σύνθεση υλικού ή τις πληροφορίες προέλευσης που είναι σχετικές για ένα διαβατήριο προϊόντος. Όποιος υποθέσει ότι το ένα έγγραφο αντικαθιστά το άλλο, συχνά ανακαλύπτει πολύ αργά ότι υπάρχει ένα κενό στα δεδομένα.

Δεν υπάρχει συμβατική συμφωνία σχετικά με την παροχή δεδομένων διαβατηρίου. Σε πολλές σχέσεις ιδιωτικής ετικέτας, η συμφωνία αγοράς συντάχθηκε χρόνια πριν, πολύ πριν το διαβατήριο προϊόντος ήταν σχετικό. Χωρίς ένα συμπληρωματικό έγγραφο που καθορίζει ποιος παρέχει ποια δεδομένα και πότε, το εργοστάσιο δεν υποχρεούται — και συχνά δεν έχει συνηθίσει — να παρέχει αυτές τις πληροφορίες προληπτικά.

Το εργοστάσιο αλλάζει ένα εξάρτημα ή υλικό χωρίς να το δηλώσει. Ένας πωλητής ιδιωτικής ετικέτας που έχει ζητήσει δεδομένα μία φορά και τα θεωρεί σταθερά, διατρέχει τον κίνδυνο το διαβατήριο να μην αντιστοιχεί πλέον στο πραγματικό προϊόν όταν, για παράδειγμα, το εργοστάσιο χρησιμοποιεί διαφορετική κόλλα, επίστρωση ή προμηθευτή πλαστικών εξαρτημάτων.

Υπάρχει αγορά από πολλά εργοστάσια ταυτόχρονα υπό ένα όνομα εμπορικής σήμης. Στην ιδιωτική ετικέτα, το ίδιο όνομα μοντέλου παράγεται ενίοτε από διαφορετικούς κατασκευαστές, με μικρές διαφορές στο υλικό ή την κατασκευή. Εάν τα δεδομένα διαβατηρίου δεν διατηρούνται ανά παραλλαγή προϊόντος, υπάρχει ο κίνδυνος ένα διαβατήριο να χρησιμοποιηθεί εσφαλμένα για όλες τις παραλλαγές.

Σύγχυση σχετικά με το ποιος είναι υπεύθυνος εάν το εργοστάσιο παρέχει επίσης άμεσα σε άλλα μέρη. Όταν το ίδιο εργοστάσιο παρέχει επίσης το προϊόν με δική του εμπορική σήμα ή σε άλλο πελάτη ιδιωτικής ετικέτας, μπορεί να προκύψει σύγχυση σχετικά με το ποιος πρέπει να ρυθμίσει το διαβατήριο για ποια έκδοση αγοράς. Δείτε επίσης για την ευρύτερη διαχώριση ποιος είναι υπεύθυνος για το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος των επίπλων;.

Τι μπορείτε να καταγράψετε

Για έναν πωλητή ιδιωτικής ετικέτας, είναι πρακτικό να ρυθμίσετε σε γραπτή μορφή τα ακόλουθα σημεία, κατά προτίμηση ως συμπληρωματικό σχήμα στις υπάρχουσες συμφωνίες αγοράς:

• Μια δήλωση προμηθευτή στην οποία το εργοστάσιο επιβεβαιώνει ποια υλικά, εξαρτήματα και φινιρίσματα έχουν χρησιμοποιηθεί στο προϊόν, συμπεριλαμβανομένης της προέλευσης όπου είναι σχετικό.
• Μια συμφωνία σχετικά με την υποχρέωση δήλωσης κατά τις αλλαγές: το εργοστάσιο ειδοποιεί τον πωλητή ιδιωτικής ετικέτας μόλις αλλάξει ένα υλικό, εξάρτημα ή προμηθευτής, ώστε το διαβατήριο να μπορεί να ενημερωθεί.
• Μια σταθερή επαφή στο εργοστάσιο που είναι υπεύθυνη για την παροχή δεδομένων διαβατηρίου, ώστε να αποφευχθεί η απώλεια αιτημάτων μεταξύ τμημάτων.
• Ένα σχέδιο ανά παραλλαγή προϊόντος, ειδικά όταν το ίδιο μοντέλο παράγεται από πολλά εργοστάσια ή σε πολλές εκδόσεις.
• Μια σημείωση στο αρχείο αγοράς σχετικά με το πότε και από ποιον ληφθήκαν ποια δεδομένα, ώστε κατά τον έλεγχο να μπορεί να αποδειχθεί ότι τα δεδομένα έχουν ανιχνεύσιμη προέλευση.

Για εταιρείες που δεν είναι σίγουρες εάν αποτελούν κατασκευαστή ή κάτι άλλο για ένα συγκεκριμένο προϊόν — για παράδειγμα επειδή περιλαμβάνει επίσης εισαγωγή — η διάκριση αναπτύσσεται στο είμαι εισαγωγέας ή κατασκευαστής σύμφωνα με το ESPR;. Και όταν ο κατασκευαστής βρίσκεται έξω από την ΕΕ, υπάρχει ένα επιπλέον στρώμα υποχρεώσεων, που περιγράφεται στο ο κατασκευαστής μου βρίσκεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση — ποιος διευθετεί το διαβατήριο προϊόντος τότε;