które substancje niebezpieczne muszę wymienić w paszporcie produktu mebla

ESPR wymaga ujawnienia, ale dokładna lista substancji następuje

W obecnej chwili w ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) ustalono, że mebel musi wymienić niebezpieczne substancje w cyfrowym paszporcie produktu, ale nie określono, które substancje konkretnie mają zastosowanie do mebli. Artykuł 7 ESPR stanowi, że wymogi produktu mogą obejmować informacje o substancjach utrudniających cyrkularność, takich jak substancje utrudniające recykling lub szkodliwe dla zdrowia człowieka lub środowiska. Artykuł 10 rozwija to w odniesieniu do paszportu: musi zawierać informacje istotne dla odbiorców, uczestników rynku i organów nadzoru, w tym dane o substancjach budzących obawy. Dokładne określenie, które substancje, z jaką wartością progową i w jakiej formie mają być wymieniane, zostanie ustalona dopiero po opublikowaniu aktu delegowanego dla mebli.

Dla kogo to obowiązuje i co pozostaje otwarte

Obowiązek ten dotyczy każdego, kto wprowadza mebel na rynek UE: producenta lub importera, gdy po raz pierwszy oferuje mebel w UE. Chodzi o substancje zakwalifikowane jako budzące obawy w ramach prawa UE dotyczącego substancji chemicznych — biorąc pod uwagę logikę REACH, w ramach którego substancje trafiają na listę substancji o dużej trwałości (SVHC). Sam ESPR nie wymienia żadnej konkretnej substancji ani żadnego konkretnego limitu stężenia dla mebli; to właśnie część, którą powinien wypełnić akt delegowany. Zatem to, co już jest ustalone: obowiązek uwzględnienia substancji budzących obawy w paszporcie istnieje jako zasada. Co nie jest jeszcze ustalone: dokładna lista, wartości progowe dla procentu masy, oraz czy musi być to określone dla każdej części materiałowej, czy dla całego mebla. To ostatnie dotyczy również pytania czy materiał należy rejestrować dla każdej części meblaco dla mebli złożonych — z drewnianą ramą, metalowymi nóżkami, tekstyliami i połączeniami klejowymi — wymaga osobnego rozwiązania. Niezależnie od tego, ale powiązane, jest pytanie o formaldehydę: dla płyt wiórowych i MDF istnieje już oddzielna procedura poprzez klasę emisji opisana w klasy emisji formaldehydu meubla.

Kiedy lista substancji zostanie konkretna, nie jest ustalona

Stała data aktu delegowanego określającego wymogi dotyczące substancji dla mebli nie istnieje. Z planu pracy ESPR na lata 2025-2030 wynika, że spodziewany jest akt delegowany dla mebli, ale dokładna zawartość — a zatem także ostateczna lista substancji — zostanie ustalona dopiero po opublikowaniu tego aktu. Do tego czasu ramy artykułów 7 i 10 ESPR stanowią punkt wyjścia, bez wynikającego z tego konkretnego obowiązku sprawozdawczego dla jakiejkolwiek jednej konkretnej substancji. Gdy akt delegowany będzie dostępny, data i zawartość zostaną tutaj uzupełnione.

Co producent mebli lub importer może zrobić teraz

Sekwencja, którą większość przedsiębiorstw branży meblarskiej może już teraz przestrzegać, zaczyna się od własnego łańcucha dostaw: zbadanie, jakie substancje znajdują się w klejach, powłokach, środkach konserwujących, retardantach ogniowych i obróbkach tekstylnych, oraz czy wśród nich znajdują się substancje już zakwalifikowane jako budzące obawy w ramach REACH. Jest to praca, która jest w każdym razie przydatna, niezależnie od ESPR, ponieważ REACH ma już własny obowiązek informacyjny dotyczący substancji SVHC powyżej określonego stężenia. Następnie warto określić, na jakim poziomie ta informacja jest dostępna: dla każdego surowca, dla każdej części, czy tylko dla produktu końcowego. Wiąże się to z szerszym pytaniem jakie dane będą zawarte w paszporcie produktu dla mebliw którym ujawnianie substancji jest jednym elementem obok na przykład możliwości recyklingu i informacji o naprawie. Następnie rozsądnie jest przeanalizować, jak te dane muszą być mierzone lub ustalone, ponieważ ujawnienie bez uzasadnionej metody pomiarowej ma niewiele wartości — to dotyczy pytania zgodnie z którą metodę wartości dla paszportu muszą być mierzone. Na koniec praktyczne jest już teraz opracowanie systemu, w którym te dane są przechowywane dla każdej linii produktów, aby aktualizacja — gdy pojawi się akt delegowany — była kwestią uzupełnienia zamiast rozpoczynania od zera.

Podstawa prawna: artykuły 7 i 10 ESPR

Obowiązek ten wynika z artykułu 7 rozporządzenia ESPR, który opisuje możliwą zawartość wymogów dotyczących produktów, w tym informacje o substancjach utrudniających zastosowanie praktyk gospodarki o obiegu zamkniętym. Artykuł 10 rozporządzenia ESPR tłumaczy to na cyfrowy paszport produktu: paszport musi zawierać informacje istotne dla uczestników rynku, konsumentów i organów nadzoru, a substancje budzące obawy wchodzą w tę kategorię. Artykuł 39 rozporządzenia ESPR reguluje metody badania, pomiaru i obliczania stosowane w celu spełnienia wymogów dotyczących produktów, co będzie również stosowalne po ustaleniu konkretnych wymogów dotyczących substancji dla mebli. Szczegółowe wdrożenie dla mebli — które substancje, jaki próg, jaka forma zgłoszenia — wynika z aktu delegowanego, który nie został jeszcze opublikowany.

Co robić teraz

Kto chce się już teraz przygotować, zaczyna od przeglądu substancji w własnym łańcuchu dostaw, które są uważane za budzące obawy zgodnie z REACH, ustala, na jakim poziomie ta informacja jest dostępna, i obserwuje opublikowanie aktu delegowanego dla mebli, aby dostosować własną administrację do ostatecznej listy substancji, gdy tylko będzie znana.

Na czym to opiera się

Samo rozporządzenie dostępne jest na EUR-Lex. Powołujemy się na każde stwierdzenie; nie musisz nam wierzyć.

Co konkretnie należy zrobić

Czego się od Pani/Pana oczekuje

Rozporządzenie ESPR reguluje w artykule 7, że cyfrowy paszport produktu musi zawierać informacje o obecności "substancji budzących obawy" w produkcie. Dla mebli oznacza to konkretnie: substancje zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem CLP jako niebezpieczne dla zdrowia lub środowiska oraz substancje znajdujące się na liście substancji bardzo zatrważających (SVHC) w ramach REACH muszą być zgłoszone, jeśli występują w meblach powyżej określonego progu stężenia. Dokładne wartości progowe i dokładny zakres stosowania dla poszczególnych grup produktów będą dalej określone w akcie delegowanym dla mebli; ten jeszcze nie istnieje. To, co jest ustalone, to zasada: zatajanie niebezpiecznych substancji, które są obecne, nie jest opcją po wejściu w życie obowiązku dla mebli.

Ustalenie, które substancje są istotne

Dla przedsiębiorstwa zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to w praktyce, że musi być ktoś, kto wie, jakie kleje, lakiery, środki trwałościowe, opóźniacze zapłonu i powłoki znajdują się w danym meblach — i z którym dostawcą te substancje zostały zakupione. Wiele przedsiębiorstw tej wielkości ma tę wiedzę u pracownika ds. zakupów lub na etapie opracowywania produktu, ale nie jest ona udokumentowana w formie, którą można łatwo połączyć z paszportem. To jest pierwsze wąskie gardło: informacja często istnieje, ale jest rozproszona w e-mailach, kartach charakterystyki i pamięci jednej osoby.

Zapytywanie dostawców

Artykuł 7 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) nie nakłada obowiązku informacyjnego automatycznie na podwykonawcę, ale na stronę, która wprowadza produkt na rynek. Oznacza to, że producent mebli, który na przykład zamawia wypełnienie ze spienionego materiału, tkaninę lub metalową ramę, musi zapytać własnego dostawcę, czy i jakie substancje budzące obawy w nich występują. Dla tkanin i obić jest to często punkt szczególnej uwagi, ponieważ tu często stosuje się zabiegi chemiczne (opóźniające zapłon, odpychające plamy), które nie zawsze figurują w standardowych kartach dostawcy.

Zgłaszanie zgodnie z przepisaną metodą

Artykuł 39 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) określa, że pomiary i obliczenia muszą być przeprowadzane zgodnie z ustaloną metodą, gdy taka metoda będzie dostępna. W przypadku substancji niebezpiecznych prawdopodobnie będzie to zgodne z istniejącymi metodami testowania CLP i REACH, ale szczegółowe wdrożenie dla grupy produktów meble nie jest jeszcze dostępne. Przedsiębiorstwa, które już teraz prowadzą dokumentację chemiczną — do etykietowania CLP lub karty charakterystyki — mają tym samym przewagę, ponieważ dane te można w dużej mierze ponownie wykorzystać.

Rozróżnienie w stosunku do emisji formaldehydu

Oddzielną kategorią jest formaldehydu, który w meblich często wprowadzany jest poprzez płytę wiórową, MDF lub kleje. Z reguły podejmuje się wobec niego inne podejście poprzez klasę emisji zamiast jako oddzielne zgłoszenie substancji; jak ta klasa jest określana, opisano w klasie emisji dla formaldehydu. Rozsądne jest, aby nie mylić tych dwóch tropów — ogólnie niepokojące substancje z jednej strony, emisja formaldehydu z drugiej — w wewnętrznej administracji.

Gdzie pada w praktyce

Pierwsza sytuacja, która często się zdarza: producent nabywa okucia, zawiasy lub nóżki od strony trzeciej i zakłada, że metalowe części "z natury" nie zawierają niebezpiecznych substancji. Zabiegi powierzchniowe, takie jak galwanizacja lub powłoki, mogą jednak zawierać substancje podlegające obowiązkowi zgłaszania.

Druga sytuacja: skład kleju dostawcy zmienia się między dwoma zamówieniami bez komunikowania tego nabywcy. Paszport produktu z wcześniejszej partii nie jest już prawidłowy dla nowej partii, co rodzi pytanie jak często dane muszą być aktualizowane.

Trzecia sytuacja: przedsiębiorstwo nie chce dzielić się dokładnym składem powłoki, ponieważ jest on uważany za tajemnicę handlową. Dotyka to rzeczywistego pola napięcia między wymogami przejrzystości a poufnością, które zostało bardziej szczegółowo omówione na stronie na temat danych wrażliwych dla biznesu.

Czwarta sytuacja: podczas odnowy lub naprawy część jest zastępowana innym materiałem (na przykład nowy typ pianki), bez informowania zwrotnego paszportu. Co to oznacza dla administracji wyjaśniono w naprawy i odnowienie w pasporcie.

Piąta sytuacja: importer przejmuje kompletny mebel od producenta spoza UE i nie ma wglądu w używane chemikalia, ponieważ dokumentacja dostarczona jest w innym języku lub jest niekompletna. To właśnie scenariusz, w którym retrospektywna rekonstrukcja danych dotyczących substancji jest najtrudniejsza.

Co można rejestrować

Przegląd każdej części mebla (rama, wypełnienie, tapicerka, klej, powłoka, okucia) wraz z odpowiednim dostawcą i użytym materiałem lub środkiem — zgodnie z podejściem opisanym w materiały na część.
Kopie lub odnośniki do kart bezpieczeństwa (SDS) dla każdej nabytej substancji chemicznej lub mieszaniny.
Stałe pytanie w procesie zakupowym do dostawców: czy ta część zawiera substancje z listy REACH-SVHC lub klasyfikację zagrożenia CLP i w jakiej koncentracji.
Wewnętrzny punkt kontaktowy lub rola odpowiedzialna za aktualizowanie tej listy substancji, w tym moment do przeglądu w przypadku zmiany dostawcy lub receptury.
Szablon, w którym dla każdej linii produktów rejestruje się, która substancja, w której części, od jakiej daty produkcji jest stosowana — tak aby zmiana składu pozostała prześledzalna do określonej partii lub okresu.
Notatka o tym, które dane są traktowane jako poufne dla biznesu i na podstawie jakiej oceny, aby nie było to decydowane ad hoc w odpowiedzi na każde żądanie.

Nie jest to porada prawna. Niniejsza strona zawiera ogólne informacje o przepisach, którymi zajmuje się ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W przypadku wątpliwości dotyczących Twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane przy użyciu AI na podstawie powyższych źródeł, zweryfikowane przez człowieka w dniu 2026-09-05. Coś jest nie tak? Daj nam znać — poprawy mają priorytet.