πώς υπολογίζω το ποσοστό ανακυκλώσιμου υλικού ενός επίπλου

Δεν υπάρχει ακόμη μια σταθερή μεθοδολογία υπολογισμού για έπιπλα

Προς το παρόν, δεν υπάρχει καθορισμένη φόρμουλα υπολογισμού με την οποία πρέπει να προσδιοριστεί το ποσοστό ανακυκλωσιμότητας ενός επίπλου. Ο ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) παρέχει το πλαίσιο εντός του οποίου θα καθοριστεί μια τέτοια μέθοδος, αλλά η πραγματική μέθοδος δοκιμής, μέτρησης και υπολογισμού θα ακολουθήσει ανά κατηγορία προϊόντος μέσω κατευθυντήριας πράξης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 39 του ESPR. Για τα έπιπλα, αυτή η συγκεκριμένη μέθοδος δεν υπάρχει ακόμη. Αυτό που υπάρχει είναι η αρχή: η ανακυκλωσιμότητα είναι ένα από τα πιθανά κριτήρια απόδοσης που η Επιτροπή μπορεί να συνδέσει με μια κατηγορία προϊόντος σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 7 του ESPR, και εάν αυτό το κριτήριο υπάρχει, θα υπάρχει και η μέθοδος υπολογισμού.

Για ποιους ισχύει αυτό και για ποιους όχι ακόμη

Αυτό το ερώτημα τίθεται τη στιγμή που υπάρχει για τα έπιπλα μια κατευθυντήρια πράξη που θέτει την ανακυκλωσιμότητα ως κριτήριο και συνδέει μια μέθοδο υπολογισμού με αυτό. Μέχρι τότε, δεν υπάρχει υποχρέωση να υπολογίζεται ή να δημοσιεύεται ένα ποσοστό ανακυκλωσιμότητας, ακόμη κι αν ένας κατασκευαστής ή εισαγωγέας ήδη εργάζεται με ένα ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος για άλλα δεδομένα. Είναι επομένως κάτι διαφορετικό από το ερώτημα ποια υλικά υπάρχουν σε ένα έπιπλο ή πώς αυτά καθορίζονται ανά εξάρτημα — το τελευταίο είναι μια υποχρέωση πληροφόρησης που μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από έναν υπολογισμό ποσοστού, βλέπε επίσης ή υλικό ανά εξάρτημα ενός επίπλου πρέπει να καθοριστεί. Ένα ποσοστό ανακυκλωσιμότητας είναι το αποτέλεσμα ενός υπολογισμού βάσει αυτών των δεδομένων υλικού, όχι τα ίδια τα δεδομένα υλικού. Όποιος τώρα συλλέγει ήδη πληροφορίες υλικού, χτίζει πράγματι το θεμέλιο στο οποίο θα στηρίζεται ένας μελλοντικός υπολογισμός, αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό βήμα από τον ίδιο τον υπολογισμό.

Πότε αυτό θα ισχύει, δεν έχει ακόμη καθοριστεί

Δεν είναι γνωστή καμία ημερομηνία κατά την οποία μια μέθοδος υπολογισμού για την ανακυκλωσιμότητα των επίπλων θα τεθεί σε ισχύ. Το σχέδιο εργασίας της Επιτροπής για τον ESPR καλύπτει την περίοδο 2025-2030, και σε αυτό προβλέπεται μια κατευθυντήρια πράξη για τα έπιπλα. Όσο αυτή η πράξη δεν έχει καθοριστεί και δημοσιευθεί, δεν ισχύει υποχρεωτική μέθοδος και επομένως ούτε υποχρεωτικό ποσοστό. Μέχρι τότε, ένας κατασκευαστής ή εισαγωγέας μπορεί να κάνει στη δική του πρωτοβουλία μια εκτίμηση ή αξίωση σχετικά με την ανακυκλωσιμότητα, αλλά αυτό γίνεται τότε έξω από το πλαίσιο του ESPR και χωρίς τη βεβαιότητα ότι αυτός ο υπολογισμός θα ταιριάζει αργότερα με τη μέθοδο που η Επιτροπή τελικά καθορίζει. Μόλις η κατευθυντήρια πράξη για τα έπιπλα δημοσιευθεί, η ημερομηνία και το περιεχόμενο της μεθόδου θα επεξεργαστούν εδώ.

Τι να κάνετε ενώ η μέθοδος λείπει ακόμη

Η πιο πρακτική προσέγγιση είναι να ξεκινήσετε με τα δεδομένα που ο υπολογισμός θα χρειαστεί αργότερα, αντί να περιμένετε τη φόρμουλα. Ένας υπολογισμός ανακυκλωσιμότητας συνήθως στηρίζεται σε τρεις τύπους δεδομένων: ποια υλικά υπάρχουν στο προϊόν και σε ποια ποσότητα, πώς αυτά τα υλικά συνδέονται μεταξύ τους, και εάν μπορούν να διαχωριστούν στο τέλος της ζωής τους. Αυτό το τελευταίο σημείο αφορά άμεσα τι πρέπει να περιέχει μια οδηγία αποσυναρμολόγησης: ένα έπιπλο που είναι εύκολο να αποσυναρμολογηθεί σε διαχωρισμένες ροές υλικών, είναι συνήθως πιο ευκολο να αξιολογηθεί σε σχέση με την ανακυκλωσιμότητα από ένα έπιπλο στο οποίο τα υλικά είναι αδιαχώριστα κολλημένα ή διαστρωματώθηκα. Όποιος τώρα ήδη καθορίζει ποιο υλικό υπάρχει σε ποιο εξάρτημα και πώς συνδέονται τα εξαρτήματα, δεν χρειάζεται να ανακατασκευάσει αυτήν την πληροφορία αργότερα με αναδρομική ισχύ.

Ένα δεύτερο σημείο προσοχής είναι το κλωστοϋφαντουργικό και το κάλυμμα, επειδή συχνά αποτελούνται από μικτά υφάσματα που αξιολογούνται ξεχωριστά σχετικά με τη διαχωρισιμότητα· πώς αυτή η καταγραφή θα φαίνεται, περιγράφεται στο την καταγραφή δεδομένων σχετικά με υφάσματα και ένθετα. Επίσης, οι επικίνδυνες ουσίες παίζουν ένα ρόλο: το υλικό που είναι τεχνικά διαχωρίσιμο αλλά περιέχει ουσίες που περιορίζουν τη διαδρομή ανακύκλωσης, μετράται στις περισσότερες μεθόδους υπολογισμού διαφορετικά από το καθαρό υλικό, γεγονός που είναι λόγος να δείτε τώρα ήδη ποιες επικίνδυνες ουσίες πρέπει να αναφέρονται στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος ενός επίπλου. Όποιος έχει τακτοποιημένα αυτά τα τρία δοσιέ — υλικό ανά εξάρτημα, αποσυναρμολόγηση, επικίνδυνες ουσίες — θα είναι σε καλή θέση μόλις καθοριστεί η μέθοδος για έπιπλα, ανεξάρτητα από το πώς θα είναι ακριβώς αυτή η μέθοδος.

Η νομική βάση: άρθρο 39, διαβάζεται με τα άρθρα 5 έως 7

Το άρθρο 39 της ESPR (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1781) ορίζει ότι η Επιτροπή θα καθορίσει για κάθε ομάδα προϊόντων τις δοκιμαστικές, μετρητικές και υπολογιστικές μεθόδους που είναι απαραίτητες για να αποδειχθεί ότι ένα προϊόν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις που ισχύουν για εκείνη την ομάδα. Η ανακυκλωσιμότητα δεν επεξεργάζεται στον ίδιο τον ESPR ως ποσοστό ή τύπος. είναι μία από τις πιθανές απαιτήσεις οικολογικού σχεδιασμού που η Επιτροπή μπορεί να επιβάλει ανά ομάδα προϊόντων σύμφωνα με τα άρθρα 5 έως 7 του ESPR. Αυτές οι δύο διατάξεις συνδέονται λοιπόν μεταξύ τους: πρώτα πρέπει να υπάρχει μια ουσιαστική απαίτηση ότι και πώς αξιολογείται η ανακυκλωσιμότητα, και μόνο τότε ακολουθεί η υπολογιστική μέθοδος με την οποία αποδεικνύεται. Μόλις υπάρξουν αυτή η απαίτηση και η μέθοδος για έπιπλα, το άρθρο 10 του ESPR θα γίνει επίσης σχετικό, διότι αυτό το άρθρο ορίζει ποιες πληροφορίες πρέπει να περιλαμβάνονται στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος — ένα υπολογιζόμενο ποσοστό ανακυκλωσιμότητας θα μπορούσε τότε να θεωρείται ως δεδομένο διαβατηρίου, εκτός από τα άλλα δεδομένα που περιγράφονται ήδη σε ποια δεδομένα θα περιλαμβάνονται στο διαβατήριο προϊόντος των επίπλων.

Όποιος θέλει να παρακολουθήσει αυτό το δοσιέ, θα ήταν καλό να παρακολουθήσει τη δημοσίευση της εξουσιοδοτημένης πράξης για έπιπλα και μέχρι τότε να τακτοποιήσει τα υποκείμενα δεδομένα υλικών, αποσυναρμολόγησης και ουσιών, ώστε ένας μελλοντικός υπολογισμός να μην χρειαστεί να ξεκινήσει από το μηδέν.