Εάν πωλείτε έπιπλα και έξω από την Ολλανδία, τότε το σύντομο συμπέρασμα είναι: το περιεχόμενο του ψηφιακού productpasport δεν διαφέρει ανά χώρα. Η υποχρέωση προέρχεται από έναν EU-κανονισμό που ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος, χωρίς να χρειάζεται ένα κράτος να θεσπίσει πρώτα δικό του νόμο. Αυτό που μπορεί να διαφέρει ανά χώρα είναι ποιος εποπτεύει και ποιοι άλλοι, ήδη υπάρχοντες κανόνες σχετικά με έπιπλα δίπλα στο διαβατήριο παραμένουν ισχύοντες.
Αυτή η διάκριση είναι το σημαντικότερο πράγμα για έναν επιχειρηματία που εξάγει να κατανοήσει καθαρά. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσετε ξεχωριστό Γαλλικό, Γερμανικό ή Βέλγικο διαβατήριο. το διαβατήριο που κατασκευάζετε είναι χρήσιμο σε ολόκληρη την Ένωση. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο μια χώρα οργανώνει την εποπτεία και οι κανόνες που υπήρχαν εκεί πολύ παλιότερα δίπλα στο διαβατήριο μπορούν όντως να διαφέρουν.
Ένας κανονισμός, χωρίς εθνική απόδοση
Οι κανόνες για το ψηφιακό productpasport περιέχονται σε έναν EU-κανονισμό, και αυτό είναι ένας διαφορετικός τύπος νομοθεσίας από μια οδηγία. Μια οδηγία πρέπει πρώτα να ενσωματωθεί από κάθε κράτος μέλος στη δική του εθνική νομοθεσία, και συχνά προκύπτουν μικρές διαφορές. Ένας κανονισμός λειτουργεί διαφορετικά: ισχύει από τη στιγμή που τίθεται σε ισχύ, κατά γράμμα και με την ίδια διατύπωση, σε όλα τα κράτη μέλη ταυτόχρονα. Για το διαβατήριο мебели αυτό σημαίνει ότι η περιγραφή του τι πρέπει να περιέχεται σε αυτό, ποιος θεωρείται προμηθευτής και για πόσο καιρό τα δεδομένα πρέπει να είναι διαθέσιμα, δεν επαναληφθεί ανά χώρα.
Αυτό που δεν ρυθμίζει ένας κανονισμός είναι η εκτέλεση στο έδαφος: ποιος έρχεται να εποπτεύει, με ποια συχνότητα και μέσω ποιας διαδικασίας καθορίζεται μια παραβίαση. Αυτό παραμένει εθνικό έργο και αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου οι χώρες μπορούν να διαφέρουν.
Αυτό που παραμένει ίδιο σε ολόκληρη την ΕΕ
Η βάση του διαβατηρίου, τα δεδομένα που πρέπει να παράσχει ένας προμηθευτής, ο σύνδεσμος με έναν QR-δοχείο δεδομένων στο προϊόν και η περίοδος κατά την οποία το διαβατήριο πρέπει να είναι διαθέσιμο, αποτελούν έναν EU-κανόνα. Ένα έπιπλο που παράγεται στην Ολλανδία και πωλείται στην Ισπανία δεν χρειάζεται να λάβει δύο διαφορετικά διαβατήρια. Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο μια πλατφόρμα όπως το furnipas.eu δημιουργεί το διαβατήριο μία φορά και το φιλοξενεί για δέκα χρόνια: το περιεχόμενο δεν αλλάζει ανά αγορά πώλησης. Εάν θέλετε να ελέγξετε για το δικό σας ποσοστό ποια δεδομένα είναι συγκεκριμένα, θα βρείτε αυτή την επιλογή στη γνώσης τράπεζα με θέματα ανά κατάσταση.
Αυτό που μπορεί να διαφέρει ανά χώρα: η εποπτεία
Κάθε κράτος μέλος ορίζει τη δική του εποπτευτική αρχή για την εποπτεία της αγοράς προϊόντων. Αυτό ισχύει ήδη για τους περισσότερους EU-κανόνες προϊόντων και δεν αλλάζει με την άφιξη του διαβατηρίου мебели. Για μια επιχείρηση που πωλεί μόνο στην Ολλανδία, αυτό σημαίνει στην πράξη ένα σημείο επαφής. Για μια επιχείρηση που παρέχει μέσω πολλών κρατών μελών, μπορεί να σημαίνει ότι διαφορετικές αρχές, με τις δικές τους μεθόδους εργασίας και τις δικές τους προτεραιότητες, μπορούν να δούν το ίδιο διαβατήριο. Ποια είναι ακριβώς η αρχή και ποιος τρόπος εργασίας, είναι κάτι για το οποίο το επίσημο κείμενο και ο εποπτικός φορέας δίνουν τις πιο ενημερωμένες πληροφορίες. Αποφεύγουμε σκόπιμα να κάνουμε πρόβλεψη.
Αυτό που μπορεί να διαφέρει ανά χώρα: υπάρχοντες κανόνες δίπλα στο διαβατήριο
Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ υπάρχει ήδη εδώ και καιρό ξεχωριστή υποχρέωση σχετικά με την ευθύνη του παραγωγού ειδικά για έπιπλα, ανεξάρτητα από το ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Τέτοια διάταξη αφορά συνήθως το στάδιο των αποβλήτων, με δική της εγγραφή και δική της συνεισφορά, και σε άλλες χώρες δεν έχει διαμορφωθεί ξεχωριστά για τα έπιπλα. Ένα επιχείρημα που εξάγει σε τέτοια χώρα έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο το ευρωπαϊκό διαβατήριο, αλλά και έναν εθνικό κανόνα που υπάρχει εκεί ήδη πριν από το διαβατήριο και που παραμένει ανεξάρτητος από αυτό. Αυτό δεν αποτελεί μέρος της ίδιας της κανονισμού, αλλά είναι κάτι που πρέπει να έχετε κατά νου κατά την εξαγωγή.
Τι δεν έχει ακόμη οριστεί
Η εξουσιοδοτημένη πράξη που θα αναπληρώσει περαιτέρω τις λεπτομέρειες για τα έπιπλα, αναμένεται περί το 2028 σύμφωνα με το σχέδιο εργασίας της Επιτροπής, με αναμενόμενη ημερομηνία ισχύος της υποχρέωσης γύρω στο 2030. Μόνο σε αυτή την εξουσιοδοτημένη πράξη θα καθοριστούν τελικά θέματα όπως οι απαιτήσεις γλώσσας για τις πληροφορίες στο διαβατήριο. Μέχρι τότε, είναι πρόωρο να δηλώσετε ότι ένα διαβατήριο πρέπει να είναι διαθέσιμο σε μια συγκεκριμένη γλώσσα, και γι' αυτό το αφήνουμε σκόπιμα ανοιχτό.
Τι σημαίνει αυτό για μια επιχείρηση που εξάγει
Για τις περισσότερες επιχειρήσεις που ήδη εξάγουν έπιπλα στο εξωτερικό, το διαβατήριο αυτό δεν αλλάζει πολλά στην υπάρχουσα πρακτική εξαγωγής: τα δεδομένα που παρέχετε παραμένουν τα ίδια, ανεξάρτητα από τη χώρα προορισμού. Το ζήτημα είναι η διάκριση μεταξύ του τι ρυθμίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και του τι υπήρχε ήδη ανά χώρα. Εάν αμφιβάλλετε για το εάν ένας συγκεκριμένος εθνικός κανόνας δίπλα στο διαβατήριο ισχύει για τα προϊόντα σας, τότε αυτό είναι ένα ερώτημα για έναν δικηγόρο ή την αρχή επίβλεψης της χώρας προορισμού, όχι κάτι που μπορεί να απαντηθεί με γενικό τρόπο.
Αν θέλετε πρώτα να πάρετε μια εντύπωση του τι κατάσταση βρίσκεται η επιχείρησή σας πριν να εμβαθύνετε σε λεπτομέρειες συγκεκριμένες ανά χώρα, τότε μπορείτε να λάβετε μια πρώτη ένδειξη σε λίγες ερωτήσεις. Σας ενδιαφέρει πώς η furnipas.eu συλλέγει τα δεδομένα για το διαβατήριο και από πού προέρχονται, ρίξτε μια ματιά στην εξήγηση σχετικά με το πώς δημιουργούνται οι πληροφορίες. Και εάν η ερώτησή σας δεν βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές, υπάρχει και το σύνολο των συχνών ερωτήσεων.